Een week in stilte, niet praten, geen oogcontact. Hoe zou dat zijn? Voor mij was het een waardevolle beleving.

Zondag * ‘In de wolken.’


Een week stilte, wat een weldadig gevoel geeft dat. Niet dat ‘t altijd even leuk of even makkelijk was. Het terugtrekken in afzondering, ‘in retraite gaan’, mijn week zelfonderzoek is voorbij. Als je het interessant vindt, neem ik je graag mee in mijn beleving. Wie weet zijn de inzichten die ik hier deel, ook waardevol voor jou.

Het is zondag, 18.00 uur. Het afscheid nemen is verdrietig, we zijn stil en hebben allemaal vochtige ogen. Een laatste kus, knuffel, zwaai. Dan rijdt de auto het terrein af. Even slikken.. zal ik gaan rennen? Ik draai me om richting het huis voor deze week. Ik ga dit doen. Zelfonderzoek dus. Een week. 168 uur. Mijn huismussenaard komt met tranen naar boven. Waarom doen mensen dit vrijwillig?

Fijn ontvangst, ik voel me welkom. Prima kamer, die ik met een foto en een beeldje eigen maak. Prima kamergenoot ook, wel apart hoor.. voor het eerst in mijn leven deel ik een kamer met iemand die ik niet ken. Na het eten start de stilte. Ik ben er helemaal klaar voor.

De eerste meditatie is een feit. Het gaat alle kanten op; een traan, een glimlach om een traan. Loslaten van mijn mannen. Zij redden het en ik ook! De stilte.. heel fijn. Nieuwsgierig naar wat de week gaat brengen. Ik kan dit, ik doe dit! Wanneer heb jij iets ver buiten je comfortzone gedaan? En hoe pep jij jezelf daarvoor op?


*

Maandag * ‘Bewust onbekwaam’.

Confronterend, het ontbijt. Wanneer heb ik ooit zo de tijd genomen om enkel te ontbijten? Zittend aan tafel in plaats van staand in de keuken in combinatie met het uitruimen van de vaatwasser?

De confrontatie ging door.. discussie in mijn hoofd. Wat doe ik hier? – Het is goed dat ik dit doe, ik heb dit nodig. –Had ik niet beter ergens alleen een huisje kunnen huren? – Ik ‘moet’ genieten van de stilte. Zo fijn! – Wat een luxe dat dit überhaupt mogelijk is, ik mag niet klagen.

Loopmeditatie bracht uitkomst. Grappig want vooraf had ik daar juist aversie tegen. Stap – stap – stap – stap – stil staan, hoe voel je je nu? Letterlijk en figuurlijk stil staan en luisteren naar wat jij jezelf wil vertellen. Op dit moment? Tranen, gemis, heimwee. Hoofdpijn.

Naast emoties ook vragen. Als ik geen mama, echtgenoot, luizenmoeder, buurvrouw, zus, vriendin, … ben, wie ben ik dan?

Bewust onbekwaam, zo noemde de leraar dag 1. Bewust onbekwaam? Hoezo? In wat? Bewust onbekwaam in het zelfonderzoek via meditaties. Hoe moet je naar binnen kijken? Kies de middenweg. Niet teveel, want teveel inzet levert niets op, ja, spanning. Niet te weinig, dan gebeurt er niets. Toon voldoende inzet en ben voldoende geconcentreerd om op te kunnen merken wat er gebeurd. Klinkt vaag? Het is als een viool, te strak gespannen, knappen de snaren. De slap gespannen, een vreemd geluid.

Kan je geen touw vastknopen aan dit bericht? Dan weet je precies hoe ik mij voelde.

*


Dinsdag * ‘Ze kunnen er toch niets van zeggen’


Elke dag een kwartier een uitwisselingsgesprek met de leraar. Ze start met de vraag hoe het gaat. Ik start met huilen. Tranen als het gaat over thuis. Het is de geborgenheid die ik mis, niet perse de plek maar de mensen. Ik vertelde al over mijn altaartje dat ik had gemaakt, dat maakt de praktische kamer iets persoonlijker. En mijn lieve zus heeft aftelkadootjes meegegeven, vandaag vrolijke sokken. Ook dat helpt!

Over die kamer gesproken, die deel ik dus. Ik merk dat ik het lastig vind om ruimte in te nemen. Cijfer mezelf gemakkelijk weg, nu en in het echte leven. Bang om wat anderen wel niet van me zouden denken. Tijdens een retraite praat je niet met elkaar, je kijkt elkaar niet aan. Er is nul communicatie, je draait om elkaar heen. Dus waarom zou ik hier bang zijn wat anderen van mij denken, ze kunnen het toch niet laten merken! Die gedachten geeft rust. In de middag neem ik ruimte, spannend in het begin maar al snel een trots gevoel. Dit ga ik vaker doen! Hoe neem jij ruimte?

Tijdens het avondeten komen beide thema’s terug. Het gevoel van naar huis willen overvalt me en met een brok in mijn keel eet ik. Ook ik neem ruimte, doe wat ik wil, ik laat de korsten van mijn brood staan! En dat voelt goed! Wat men er ook van vindt, ze kunnen er toch niets van zeggen tegen mij of elkaar. Laat jij de korstjes wel eens staan?

Tekenend ook voor de dag, een lach en een traan wisselen elkaar af. Vooraf had drie thema’s benoemd waaraan ik hoopte toe te komen. Ruimte nemen en heimwee stonden hier niet tussen. Dat is Vipassana, afwachten wat er komt, vertrouwen op wat er komt. Ben benieuwd naar morgen! Nog 5 dagen!


*

Woensdag “You’re beautiful, you’re bountiful, you’re blissfull”

Zelfs de theezakjes helpen hier! Het thema van deze retraite is liefdevolle vriendelijkheid voor jezelf. Dat komt goed uit. 1 van mijn thema’s is mezelf weer leuk vinden, zelfvertrouwen. Want dat is door die burn out wel erg onder druk komen te staan. Ik merkte dat ik veel om bevestiging vroeg en dat is vermoeiend. Heb nu geleerd om dit gedachtepatroon op te merken en besef dat er ruimte is om een reactie te kiezen. Dus in plaats van onzeker om bevestiging vragen, zekerheid tonen en initiatief nemen. Doen waar ik behoefte aan heb, in plaats van er om te vragen en het initiatief bij een ander te laten.
Vanmorgen moesten we een motto voor de dag bedenken. IK DOE DIT VOOR MEZELF.

Het is woensdag, we zijn bijna halverwege! Ik zit op de hei, in het zonnetje. Wat ik er van moet vinden, weet ik niet. Echt leuk vind ik het niet. Toch zou ik nu ook niet willen stoppen, ik heb niet het gevoel dat ik er uit heb gehaald wat er in zit. Tegelijkertijd voel ik me ‘lost’, wat moet / mag / kan ik verwachten? De tranen zijn veel minder. Mijn hoofd is vol met gedachten, dat schijnt niet erg te zijn. “Wat zich aandient, verdient de aandacht” of dat nu gedachten, emoties of gevoelens zijn. Geruststellend, alles is goed.

Mijn motto helpt mij de dag door. Op de momenten dat ik ongeduldig ben (laat de tijd maar vliegen!!) vertraag ik en herhaal ik mijn motto. Het is een blijver, ik doe dit voor mezelf! Wat is jouw motto?


*

Donderdag * ‘Halverwege’

Het is donderdag, op de helft! Ik merk dat ik weer meer “open” begin te staan, mijn blik is niet meer als vanzelf naar de grond gericht. Tijdens het uitwisselingsgesprek raadde de leraar mij aan om als het gebeurt, mijn ogen te richten, open blik en te ervaren wat dit met mij doet. Zo gezegd, zo gedaan. Ik blijk nieuwsgierig, naar anderen / naar buiten. Terwijl, naar binnen / naar jezelf is toch veel meer reden om nieuwsgierig te zijn? Dat is alleen moeilijker, confronterend misschien. Ik ga mijn best doen! Ben benieuwd wat er te ontdekken valt!

Doemdenken, doe jij dat wel eens? Ik dus heel vaak, ben ik achter. Vaak in de vorm van ongelukken die geliefden zouden kunnen overkomen. Hele scenario’s werk ik uit. Dit maakt mij vervolgens verdrietig. Verspilling van energie! Er is geen doem en als die er komt, handel ik er dan naar. Ik ben erg blij met dit inzicht, want minder zorgen maken betekent makkelijker leven! “Veel plezier” in plaats van “doe voorzichtig”.

Nog even terugkomen op de nieuwsgierigheid (zo werkt het blijkbaar, van de hak op de tak). Nieuwsgierig zijn naar… dat kost energie terwijl belangstelling tonen in… energie geeft. Je kiest veel bewuster voor wie of wat je belangstelling hebt en gaat niet meer mee in random roddels.

De middag verloopt traag… ik ben moe, merk dat ik in slaap val tijdens het mediteren. En verveel me, hoe lang nog? De laatste loopmeditatie doe ik buiten, ik merk dat ik rustiger word. De koude lucht helpt ook. Doorgaan!

Op de helft dus. Langzaam durf ik te zeggen dat het ok met mij gaat, ik ok ben. Dat ik niet bang hoef te zijn, dat het ‘ergste’ nog moet komen. En als het komt, gaat het ook voorbij! Ik ben blij met de subtiele inzichten die binnensijpelen. Heel waardevol. En het gekke is, ik zag ze niet aankomen.


*


Vrijdag * “Kijkrichting”

Vrijdagochtend start met het benoemen van je intentie voor de dag. De mijne blijft “Ik doe dit voor mij, voor mijzelf”. De leraar zegt, het is niet gezegd dat je krijgt wat je vraagt, een intentie geeft wel een kijkrichting.

De zithoudingtip die ik gister kreeg ik van de leraar, rechtop zitten stimuleert het proces en helderheid in het hoofd, landde vandaag tijdens de yogales. Gister dacht ik nog.. mij helpt het dubbelgevouwen als een schildpad ook (drie kwartier met een gevoelig bekkengebied zitten kan best lang zijn). “Blijven doorademen in deze houding”, was vanmorgen het advies bij de yoga. Aha, dat is het! De meditatiehouding, als een berg, moet ik zien als heel lang in een yogahouding blijven en blijven doorademen. En het werkte!

Loopmeditatie blijft een vinding! Het is half 4 als ik geen zin meer heb, ik baal en ben ongeduldig. Ik wissel de grootte van mijn stappen af en verhoog het tempo. Vervolgens vertraag ik weer. Ik word rustiger. Niet dat dat het doel van loopmeditatie is, maar voor mij is het een erg prettig bijeffect!

Weet je waarom je in een meditatie niet moet toegeven aan pijn, vermoeidheid, verveling? Als je het oplost door te stoppen of te verzitten, zoek je de oplossing buiten jezelf. Als je de oplossing in jezelf zoekt en bekijkt wat het verveelde gevoel is en met je doet, weet je hoe je met een volgende hindernis in het leven wat je moet doen.

Deze retraite, mediteren, het leven: VERTROUW OP JEZELF. GELOOF IN JEZELF. JIJ KUNT DIT!


*

Zaterdag * “Wie voor de moeder zorgt, zorgt voor het kind”

Dit is een uitspraak van één van de leraren. Zij zei het begin van de week al. En vandaag in een uitwisselingsgesprek. Toen viel pas het kwartje dat die ‘wie’, ook ikzelf kan zijn. Sterker nog, ik zorg voor mijzelf. En als een ander ook voor mij zorgt, is dat mooi meegenomen!

Deze retraite is voor mij ook een afsluiting van mijn burn-out periode. Eén van mijn conclusies is dat ik OK ben met mijzelf. Ik kan prima met mijzelf een week in stilte zitten. Ik kan oprecht zeggen dat ik blij ben met mijzelf. Dan rijst wel de vraag, als ik zo ok ben met mij zelf, hoe ben ik dan zo in de sh*t gekomen??

Ik heb niet naar mezelf geluisterd, alle signalen die mijn hoofd en lijf hebben gegeven, heb ik genegeerd. Als het over mijn goede eigenschappen gaat, benoem ik luisteren als een goede eigenschap. Tja, naar een ander, niet naar mijzelf. Wijze les! Als ik goed voor mijzelf ga zorgen, moet ik ook goed naar mijzelf luisteren. Voor mij is mediteren, een moment in stilte met en voor mijzelf, het moment om stil te staan bij wat ik mijzelf wil vertellen.

Vandaag ben ik in een jubelstemming! De laatste dag! Morgen naar huis, wat heb ik mijn gezin gemist. Geen contact, niet eens een berichtje dat het goed gaat. Morgen zie ik ze weer. Deze retraite heeft me met beide benen op de grond gezet, wat ben ik een mazzelaar. KOESTEREN!!

*
Zondag * De eerste helft zit erop.

Deze retraite laat zich wat mij betreft vergelijken met hardlopen. Ik zie er tegen op te beginnen. De eerste kilometer is niet leuk en ik vraag met af waarom ik eigenlijk ben gestart. Ook de 2de kilometer is pittig, ik heb geen zin en de neiging om te stoppen. Eenmaal door deze gevoelens en gedachten heen, loopt het lekker. Totdat ik pijn voel. Zal ik stoppen of kan ik nog door? Doorzetten, is mijn motto. Ik herhaal het een paar keer in mijn hoofd en loop verder. Ik denk aan ‘t trotse gevoel als ik thuis ben. En als ’t niet meer gaat, stop ik even om vervolgens de draad weer op te pakken. En zo is het ook met mediteren en met leven, je kan altijd opnieuw beginnen!

De eerste helft zit er op. Vrij van prikkels, alle gelegenheid om op te merken wat zich aandient. Mijn conclusie is dat meditatie niet zweverig is. Het is juist nuchter, helder, volgens patronen van gewaarwording. De termen gewaar zijn, gevoelstonen vind ik persoonlijk wel wat vaag. Dit komt, denk ik, omdat we ze niet veel meer gebruiken. Misschien is het net als met vergeten groenten en worden ze weer hip. Ik hoop het, want toegepast zijn deze ‘vergeten woorden’ heel waardevol!

Voor mij is meditatie een vorm van persoonlijke ontwikkeling, een retraite zorgt voor reflectie en spiegelen. Jezelf leren kennen, patronen die hinderen te zien en te doorbreken. Oplossingen in jezelf vinden in plaats van extern. Het is een prachtig instrument dat helpt om (in-)zicht te krijgen waardoor je de keuzes kan maken die goed en gezond voor je zijn. (Wil je dit ook ervaren, zie mindfulness meditatie training!)

Zin in de tweede helft, het integreren van deze vaardigheden in het dagelijks leven!

Liefs Susanne

Ps. Het weerzien wat GEWELDIG!!