Half 8, 13 maart 2018, de wekker gaat. Het lijkt een ochtend als alle anderen. Opstaan, kinderen wakker maken, klaar maken voor school en werk. Ik breek. Ik zie zo op tegen mooi weer spelen op een congres.

Huilend draai ik het ochtendritueel af, tanden poetsen, jassen aan. Met een betraand gezicht (stoppen met huilen lukt me niet meer) breng ik de kinderen naar school. Weer thuis plof ik op de bank. Tranen drogen, masker voor en gaan. Of… mezelf bloot geven, toegeven aan de in jaren opgebouwde spanning. Twijfel… En dan de beslissing. Het is wat het is, ik kan niet meer. Weg masker.

Volgende week ben ik er weer, zeg ik nog tegen een collega, die niet eens de moeite neemt om mij in die waan te laten. Eén week, werd 9 maanden. Weet je wat het is, met het laten vallen van dat masker gaan alle remmen los. De bescherming is weg. In volle vaart dender ik verder naar beneden. Ik probeer te remmen, soms met succes, soms niet. Waar eindigt het? Waarom voel ik mij beroerder? Wanneer gaat het weer beter? Wanneer ben ik weer mezelf? Wie ben ik eigenlijk? Hoe vind ik mezelf ooit terug?

Praktisch en oplossingsgericht als ik ben, schakel ik meteen op dag 1 een coach in. Mentaal ben ik de weg kwijt, ik ben ontevreden over mijn uiterlijk en aan bewegen moet ik al helemaal niet denken, dat kost immers energie. Al dan niet toevallig, tref ik een coach buiten mijn comfortzone, een man, erg sportief. Mentaal en fysiek fit worden, dat is het doel. Maar het past! We ontmoeten elkaar een week later, ik voel een klik(je), niet meteen, maar ik heb genoeg vertrouwen om samen aan de slag te gaan. Ik wil dit ook.. beter worden. Hoe dan ook. Zo snel mogelijk.

Zo snel mogelijk, dat werkt dus niet. De 12 coachingsuren hebben mij enorm op weg geholpen. Alleen al het effect van buiten zijn, spiegelende opdrachten en reflecterende vragen hebben een enorme impact gehad. Terugkijkend is het een lange weg geweest waarin ik mijzelf beter heb leren kennen. Ik ben niet op zoek naar mijn oude ik. Ik ben op zoek naar balans. Naar mijn krachten en hoe ik deze kan inzetten. Ik ben op zoek naar energie.

Veel te lang heb ik niet geluisterd naar mijn lichaam, alle signalen, zowel mentaal als fysiek heb ik jaren genegeerd. Mijn lichaam wist het al lang, dit hou je niet vol. Ik heb heel veel geslapen. Hele dagen, een winterslaap in de zomer. En als ik niet sliep wandelde ik in het bos, alleen. Ik heb veel over mezelf geleerd in deze maanden. Gek om te zeggen, maar ja, maar voor mij een cadeautje, deze burn out.

De inzichten die uit deze wrange verpakking zijn gekomen, zijn heel waardevol. Voor mij zit de oplossing, de weg omhoog, naar een betere versie van mijzelf in kleine, eenvoudige dingen als:
• De tijd nemen voor mezelf, pas op de plaats, stilstaan.
• Alleen zijn, alleen dingen ondernemen. Wandelen in de natuur.
• Me bewust zijn van mijn adem. Adem ik nog?
• Yoga, mediteren en mindfulness toepassen.
• Journaling; ideeën, gedachten, vragen en struggelingen van me afschrijven.
En misschien wel de belangrijkste van allemaal keuzes maken die bijdragen aan mijn balans. Keuzes maken die energie geven. Ik kies voor mijzelf!

Hoe het nu met mij gaat? De valkuilen zijn er nog steeds. Te veel tegelijk willen doen bijvoorbeeld. Maar ik voel het nu beter aan en luister naar dit gevoel. Ik stop, neem rust. Niet alleen voor mij is het een pittige periode geweest. Ook voor mijn man en kinderen. Van de zijlijn hebben zij meegekeken. Moedeloos, machteloos, radeloos. Sorry, lieve Sijmen, lieve jongens. Ook dat wil ik niet meer, ik hou vol, ik hou vast aan wat ik de afgelopen periode geleerd heb. Ik blijf het toepassen, voor mij, voor jullie, voor ons. En ja, ik loop nog steeds hard! Het fijne gevoel achteraf, trots! Dat is een stimulerende beloning!

Met mijn ervaring wil ik anderen helpen. Ik weet dat ik niet de enige ben met struggles als deze. Als je wil, kan ik je helpen! Op mijn site staan verschillende mogelijkheden.

Samen voor een betere balans!

Liefs Susanne